يك سفر كوتاه

خيلي بزرگتر از قد و قوارت بود, فكر نميكردم حتي بتوني بهش فكر كني چه برسه به عمل كردن

حداقل تلاش كردي ,اشكال نداره اگه پات لرزيد و چند بارهم سر خوردي
وقتي ديگه نمي توني تو اين جاده آسفالته دو طرفه حركت كني به خاكي زدن هم صفاي خودش رو داره
اين جاده ديگه قانون نداره, تابلو و جريمه نداره, ورود ممنوع و توقف مطلقا ممنوع هم نداره
اينجا ميشه هر كاري كرد ميشه خنديد, ميشه گريه كرد, ميشه فرياد زد, ميشه سكوت كرد
حالا ديگه هيچ كدوم از اينها دليل و منطق نداره
ميشه بي هيچ دليل خنديد و شاد بود
تو اين جاده ميشه رفت بي هدف و خودت رو بسپاري به اون كه اون بالاست
ديگه عجله اي براي رسيدن نيست چون مقصدي نيست
اينجا اومدي براي توقف كردن, براي ديدن و فكر كردن, براي بهتر حركت كردن

هي پسر اونجا رو نگاه كن يه مزرعه برهوت با يه مترسك, درست مثل زندگي خيلي از ما آدمهاست
.........اين مترسكم انگار هنوز زير پاشو نيگاه نكرده وگر نه
چند كيلومت اونور تر يه كوه عظيم مبينم كوهي بلند و زيبا كوهي كه استوار و محكم ايستاده و از هيچ باد و طوفاني باك نداره كوهي كه هيچ كس نميدونه درونش چي ميگذره , در آغوش اين كوه رفتن هم صفائي داره
وقتي داشتم از كوه بالا مي اومدم يه موش ديدم كه داشت اون پايين مي چرخيد
راستي تو دوست داري كدومشون باشي موش يا كوه ؟؟؟؟؟؟
حالا كه صحبت از موش شد ياد كتاب چه كسي پنير من را برداشت افتادم
پارسال خوندمش يادمه وقتي خوندمش گفتم دوست ندارم هيچ وقت شخصيت "هم" رو داشته باشم

پس ايمان چي شده كه مدتهاست شدي خود خود خودش
داره غروب ميشه و آسمون دوباره ميخواد يه بار ديگه خود نمائي كنه و زيبائيشو به رخ همه بكشه
و بهمون بگه يه روز ديگه هم گذشت
جاده رو از اينجا ميتونم ببينم الان بنظرم زيباتر مياد
راستي ايندفعه نوشتم نظم و ترتيب درستي نداشت چون اينجا نظم و قانون نداره

با يه شعراز حافظ چطوريد

خوش آمد گل وزان خوش تر نباشد / كه دردستت بجز ساغر نباشد
زمان خوش دلي درياب و درياب / كه دائم در صدف گوهر نباشد
غنيمت دان و مي خور در گلستان / كه گل تا هفته ديگر نباشد
بيا اي شيخ و از خمخانه ما / شرابي خور كه در كوثر نباشد
بشوي اوراق اگر همدرس مائي / كه علم عشق در دفتر نباشد
شرابي بي خمارم بخش يا رب / كه با وي هيچ دردسر نباشد